Управувањето со пожари на ниво на предел не значи само гаснење на пламенот, туку разбирање на тоа како функционираат екосистемите, но и насочување кон рамнотежа и отпорност. Огнот, во многу средини, е природен процес што ја обновува почвата, го поттикнува растот и ја одржува разновидноста на живеалиштата – но не и во регионот на Западен Балкан. На овие простори, пожарите најчесто се предизвикани од човечки фактор и со себе носат огромна разурнувачка сила. Тие се шират низ предели натрупани со горлив материјал и предели кои се недоволно управувани. Основата на управувањето со пожари е гледањето на теренот како на жив организам. Шумите, грмушките и пасиштата различно реагираат на топлина, влага и ветер. Затоа управувањето бара создавање на обрасци што ќе го запрат неконтролираното ширење на пламенот – преку отворени површини и пасење добиток.
Истражувањата покажуваат дека непрекинатата вегетација на големи простори создава коридор низ кој пожарот лесно се шири. Кога овие простори се поделени во мозаици од шуми, пасишта и ниви, силата на можен пожар значително се намалува. Таквата разновидност создава побогати екосистеми и обезбедува заштита за околните заедници. Во тој контекст, еколошкото здравје и безбедноста на луѓето се неразделно поврзани. Управувањето со пожари бара длабоко разбирање за тоа како се акумулира и троши горивниот материјал. Кога земјиштето не се одржува, се собира суво дрво, трева и густа вегетација. Во бројни региони, намалувањето на населението во селата остави напуштени ниви кои за кратко време се претвораат во непроодни грмушести површини. Овие простори, иако на прв поглед зелени, се складишта на горивен материјал што лесно може да се запали. Враќањето на земјоделската употреба или создавањето зелени зони управувани од заедницата може значително да го намали ризикот. Науката за управување со пожари претставува и наука за времето.
Кога огнот се гледа како процес што треба да се насочува, наместо како закана што треба да се избегнува, управувањето со пожари отвора можности за обновување. Шумите стануваат поотпорни, биодиверзитетот се збогатува, а земјоделското производство се подобрува. Науката обезбедува алатки, но волјата доаѓа од луѓето и од заедничката грижа. Предизвикот не е да ја контролираме природата, туку да ја разбереме доволно за да можеме да живееме и работиме заедно со неа. Во тоа разбирање се крие ветувањето за соживот.