Сезоните на пожари на ниво на предел повеќе не се ретки појави; за жал, тие се претворија во повторлива и предвидлива закана што редовно се јавува во одредени периоди од годината во регионот на Западен Балкан. Да се живее со оган не значи да се прифати уништување, туку да се научи да се живее со силата што отсекогаш ја обликувала природата. На заедниците во регионот им станува јасно дека отпорноста се создава долго пред да се појави првата искра. Во многу рурални средини, луѓето со години практикувале едноставни начини на управување со земјиштето, со што ја одржувале вегетацијата во рамнотежа. Редовното пасење, расчистувањето околу домовите и користењето земјени насипи и канали некогаш биле дел од секојдневниот живот. Со исчезнувањето на овие практики, пределите стануваат погусти, горливиот материјал се натрупува, а континуираната вегетација го зголемува ризикот од големи, неконтролирани пожари. Повторното воведување на овие локални практики, прилагодени на современи безбедносни стандарди, е еден од најефективните начини за намалување на изложеноста на опасност од пожари.
Управувањето со пожари започнува со свесност. Кога луѓето и заедниците ќе разберат како се однесува огнот и како реагира природата, превенцијата станува заедничка одговорност, а не само техничка работа. Селата што редовно организираат чистење, создаваат заштитни појаси околу домовите и заеднички планираат евакуациски патишта се многу поиздржливи и подготвени за акција. Во некои планински општини, доброволните противпожарни патроли обучени во сувите месеци стануваат дел од локалната култура, претворајќи ја подготвеноста во гордост наместо во страв.
Образованието е исто толку важно. Училиштата, заедничките центри и невладините организации можат да станат жаришта на практично знаење – како да се управува со вегетацијата, како безбедно да се пали во земјоделството и како биодиверзитетот ја намалува опасноста од пожари. Децата кои рано ги стекнуваат овие навики обично стануваат најгласни во семејството – потсетуваат да се исчистат лисјата или дрвата да се складираат безбедно. Таа свесност има моќ да преобрази цели заедници.
Отпорноста се гради преку соработка. Кога општините работат заедно со земјоделците, шумските сопственици и еколошките групи, можат да развијат заеднички планови што ја усогласуваат грижата за природата со заштитните мерки. Пасењето добиток во области изложени на пожари, покрај тоа што обезбедува егзистенција за локалното население, помага и да се намали горливата вегетација. Во одредени региони, земјоделските задруги воспоставиле ротирачки системи на пасење со кои се одржуваат отворени простори и се оживуваат старите пастирски рути.
Живеењето со ризикот од пожари не значи да се живее во страв. Тоа значи да се знае дека превенцијата е заедничка грижа, а не изолирана задача. Секое исчистено поле, секој совесен жител и секоја повторно оживеана традиција ја гради мрежата што ја штити заедницата. Опасноста од пожари секогаш ќе биде дел од пределот, но тоа не мора да значи катастрофа. Со подготовка, почит и соработка, таа може да стане потсетник за нашата одговорност да се грижиме за местата што ги нарекуваме дом.